ترجیح می دهم صادقانه حرف هایم را برای آشنا و غریبه رو کنم. ماجراها را بدون اندک تصرف و تغییر بازسازی کنم. احساس هایم را نسبت به هر اتفاقی جار بزنم. ترجیح می دهم از فکر هایی که رویشان حتی برای مدت کوتاهی سرمایه گذاری  کرده ام، برای چشم هایی که ابتدا به نظر مشتاق می آیند بگویم و بعد که اشتیاقش تمام شد، یکجوری ساده لوحی ام را جمع و جور کنم.

چرا؟ نمی دانم ... شاید چون تئوری شکست خورده ای دارم که آدم ها اگر لایه لایه نباشند از خیلی قضاوت های پیچیده شان نسبت به هم فاکتور می گیرند. دعوا نمی کنند، سوء تفاهم ها مثلا پیش نمی آیند، آدمها فقط سعی نمی کنند بلکه به راحتی حاضر می شوند شرایط هم را درک کنند! و تصور می کنم لابد وقتی کسی دیگری را درک می کند حتما راحت تر و بدون هزار شرط و شروط حق را بهش می دهد!

شاید... شاید هم واقعا دارم برونگرا می شوم!!

البته "ترجیح " می دهم، این یعنی خیلی وقت ها مجبورم به بازیگری ، بازیگردانی و حتی کارگردانی!