فک کنم این اولین پست بی کامنت دونیمه
اولین پست بدون کامنت دونی یعنی :"فقط من حرف بزنم!"
فقط خودت حرف بزن و بکش پرده های اون پنجره هه رو که آسمون پشتش بلاتکلیفه ... نه آفتاب از یه آبی وسیع و نه بارون و برف از یه افق نزدیک !! از پشت پرده هه و ابرای دور ترش فوت کن همه ی سایه هایی که دلت نمی خواد ازشون سر دربیاری...
یا نه اصلا سکووووووووت کن عزیز دلم. اما فقط خودت سکوت کن! به سکوت اون سایه ها خیره نشو! ماتت نبره! الو... با منی؟!
حالا این طرف پرده با سایه و سکوتت بچرخ و بلند بلند حرف بزن و خواستی جیغ بکش و قهقهه بزن و یا گریه کن ... سوال کن بدون اینکه بخوای جوابی بشنوی! نظرتو بگو بدون اینکه بخوای نظردیگه ای رو بدونی! تصور کن اون بیرون چه خبره و کی داره چی کار می کنه اما ازش خبر نگیر ... فوقش خبرت موثق نیست اما اون چیزی که تو می خوای که هست ... و خبرای راستکی خودتو بهشون نده ... بذار بی خبر باشن و یا تصور کنن و اصلا اگه اینجوری راحت ترن فراموش کنن ...
و خودشیفتگیت رو جار بزن و ازش لذت ببر ... خودشیفتگی ای که بی نیازه از تایید دیگران یا یه نگاه نگران و یا لحن تحسین آمیز یه صدای پر از افتخار !
من به خود شیفتگیم اشراف دارم حتی اگه جلوی آینه نباشم و لا به لای کامنتا سرک نکشم و جواب هر mail , sms ای رو ندم ...
که من راحتم توی تنها بودن با خودشیفتگیم و شلوغ بازیای
ترم فیزیکی و لحظه ی نوشتنکی و سال نجومی و آوای تماشایی
... یعنی من خوش+حال م اگه وقف لذت هام بشم !!
یه هفته پیش توی تیک تاک فردین خلعتبری کفت:
"وقتی سکوت می کنیم یعنی به اون حرف گفته نشده اشراف داریم"
