وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید
وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفـــــرید
وقتی زمین ناز تو را در آسمان ها می کشید
وقتی عطش طعم تو را با اشک هایم می چشید
من عاشق چشمت شدم نه عقل بود و نه دلی
چیــــــــــزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی
یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود
آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمـانم ربود
وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد
آدم زمینی تر شد و عالـــــــم به آدم سجده کرد
من بودم و چشمانم تو نـــــه آتشی و نه گلی
چیـــــــزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی
تصمیم گرفتم از این به بعد با دیوار حرفامو بزنم. بدون اینکه به بعدش فکر کنم و به اینکه
حرفام کجان و چی شدن و کی شنیده؟! آخه قبول کن امیدی که اصلا وجود نداشته باشه خیلی
بهتر از امیدیه که نا امید بشه...
حسودیم می شه! اما دیگه فکر نمی کنم حسودی صفت بدیه. حسودی حالا حق منه ! منی که
با صادقانه ترین وجه ممکن به سمتت اومدم اما... انگار بدت نمیاد منو اذیت کنی. می دونم
و می دونی که لج کردنم بی فایده است. اما عیب نداره اینم رو همه ی کارهای بی فایده ی
قبلی .... این به همه ی اونا در... همه ی اشک هایی که هدر رفت...
می بینی که! اینجا نه دیگه از ذهن زیبایی وجود نداره و خبری از زهرا و فاطمه هم نیست
اینجا سوت و کور شده . سوت و کورش کردم تا فقط یه زهرا بمونه که تو حجم پنجره اش
تنهایی فریاد بزنه. تا شاید تو هوس کنی از سر لج پایین بیاریش!!!!
تنهای تنها.... و من عاشق تنهاییم اگر تو مثل خیلی وقت ها به یه غربت مسخره تبدیلش
نکنی!
می خوام جلب توجه کنم. به امید اینکه توجهت جلب بشه... اما مطمئن باش این آخرین باریه
که امیدوار می شم و آخرین باریه که تهدید می کنم!
دلم برات خیلی تنگ شده! هرشب که با اشتیاق و در حالی که چشمام برق می زنه و نیشم باز می مونه اشکان خطیبی و رامبد جوان رو می بینم ، اینو بیشتر حس می کنم! یا وقتی رابین هود به ماریان زل می زنه دلم می خواد تو باشی و یه چیزی بگی.نه! من بهت یه چیزی بگم.... حتی الانم که جای میچ توی بیمارستان All saints خیلی خالیه من یاد اون شبا می افتم! وقتی آهنگ اخر مدار صفر درجه رو میشنوم دوست دارم باشی تا باهم بخونیمش! وقتی غزل و منصور صادقانه به هم لبخند می زنن و فرهاد اصلانی صادقانه حسودیش می شه.... نه! من خیلی پای تلویزیون نمیشینم ... راستش من دنبال بهانه می گردم. اما قبول کن این روزا مجبورم این دلخوشی ها رو به عنوان تفریحی برای ذهنم قبول کنم !حد اقل برای اینکه چند دقیقه قیافه ی کریه اون چهار تا گزینه رو نبینم!
لابد می گی عیبی نداره! اما من "من او" رو نیمه کاره ول کردم! و حتی نصفه شبایی هم که به امید یه آرامش کوتاه برای حرف زدن باهات آماده می شم. یامن خوابم می بره یا تو ویا .... قبوله من دیر میام سر قرار.........اما ای کاش تو نمی گفتی عیب نداره!دلم می خواد تو داد بزنی تا منم جرات پیدا کنم و پشت سرت شروع کنم.
آرزو نمی کنم جای فائزه بودم... الان مکه.خوش به حالت تو ام که الان جای خیلی خوبی هستی اما مطمئنم اگه تو بودی حسرت می خوردی که جای فائزه بودی! فائزه از طرف من خیلی چیزها رو برد. مکه ی پارسال منو . من دوست داشتم جای خود خود خودم بودم پیش .... می دونم می دونی! یکی دو بار بهت گفتم! به خاطر تو ام که شده من بالاخره می رم جای خودم! شیرجه می زنم! فقط خواهش می کنم دعوام کن! خواهش می کنم جیغ و داد کن............... بیا جیغ بزنییییییم! من می دونم حد اقل از دست تو و فائزه خیلی کارها بر میاد. شماها خیلی خوب بلدید چه جوری توجه خدا رو جلب کنین حتی برای من.... تجربه اش رو داشتم!
دیگه خسته شدم بس که آدم های خسته کننده و اینهمه غریبه که ادعای آشنایی دارن رو تحمل می کنم! به امید مهربونیای تو! حالا دیگه همه می دونن من هیچی رو با مهربونیات عوض نمی کنم! من امنیت می خوام! چیزی که پارسال این موقع داشتمش و الان گمش کردم.بس که سرگرمم. باورت میشه؟ کنکور مثل یه بازی کامپیوتری سرگرمم کرده!.....منو!!!!!!!!! حق داری باور نکنی...
همین الان ـــــــــ
ـــــــ از در اومد تو و برای ـــــــــ
ــــــــ یه دسته گل معرکه آورد. اونقدر خوشگله و اونقدر خوش بو که تو ام اگه بودی مثل من می رفتی تو خلسه شایدم جیغ می زدی.......... بوش منو بازم یاد تو انداخت و هزار تا آرزوی قشنگ برای خودم و خودت!
دلم برات خیلی تنگ شده...
سلام!
خیلی خسته ام! خیلی ... اما نمی خواستم و نمی خوام خستگیم رو بیارم اینجا! این دفعه بر عکس دفعه ی قبل اول یه عالمه تست فیزیک زدم که پوست مغزمو کند(!) و بعد اومدم واسه تایپ. در حال حاضر دلم می خواد جیغ بزنم. چون فشار ذهنی شدیدی دارم! نمی دونم شایدم داره گریه ام می گیره............
غر زدن بسه!!!
راستش این چند وقته دلم خیلی شور وبلاگو میزد. دوست داشتم زود زود تر آپش کنیم (من و فاطمه)! چون من یکی که خیلی حرف دارم. من متاسفانه به علت ترافیک تستی و ترافیک تهدید استادان گرامی فوق فوقش سه شنبه ها و جمعه ها که مثلا تعطیلم می تونم آپ کنم! اما می دونید چرا برعکس وقتم که کم شده علاقه ام به این دور برها (وبلاگمون و وبلاگ ها) زیاد شده؟! چون خیلی دیر اما بالاخره فهمیدم این دنیای مجازی خیلی مهربون تر از دنیای واقعیه! تازگی ها دیگه اصلا نمی تونم خودمو تو دنیای واقعی جا بدم. ازش سر در نمی یارم! کاری از دستم براش بر نمیاد! ازش می ترسم!می ترسم! احساس غربت می کنم. دلم برای رویا هام هر چند خنده دار تنگ شده...برای شعف و آرامش بی نظیرش!
دارم اخشابی گوش میدم! دیگه گریه ام گرفت:
دست تو فانوس شبه جادویی از آغوش ماه
از واژه ها طرحی بکش با هر اشاره هرنگاه
می خونم از چشمای تو حتی اگه تو نشنوی
با من بیــــــا با گوش دل تا آخر این مثنــــوی
خیلی وقته شعر نگفتم . دلم برای حس پروانه ای "روییدن یک شعر" لک زده! البته چند شب پیش اومدم یه حسی رو که خیلی وقته قلقلکم میده شعرش کنم! اما امان از دست ذهن خشکی که یه چیکه آب توش پیدا نشه! شروعش اینجوری بود:
باید ستایش کنم تورا
حتی اگر در فراوانی ثانیه ها
سهمی برای ستودنت نباشد
باید ستایش کنم تو را
همین حالا
در قحطی وسیع روزنه ها
امواج چشم های تو
فاصله های تاریک را تهدید می کند
و هوا اطراف نگاهت دستپاچه می شود
باید ستایش کنم قدرتت را
در مهار این تنفس سبک
باید ستایش کنم
لبخند بی نظیر تورا
که بی قرار روییدن است
...
راستی سر کلاس معارف هنگام استخراج نکات تستی یه آیه ای برای اولین بار توی زندگیم یه کشف بزرگ کردم ! یه جواب برای سوال بزرگی که همیشه داشتم . برای مشکلاتی که با واژه ی "اطمینان" داشتم. وامروز هم این تئوری تازه کشف شده را امتحان کردم:
نمی دونم چقدربراتون پیش اومده که بفهمید هیچ کس نمی تونه بفهمتتون و "خواستن" از هر کسی می تونه مسخره و بی معنا باشه اون وقت از ته دل بخوای که کسی باشه که بهش تکیه کنی و به تکیه کردنت اطمینان داشته باشی. تا اینجا شو من چند بار اومدم و فهمیدم، با تمام وجودم فهمیدم که این موقع حقیقتا غیر از خدا هیچ چیزی واضح نیست و هیچ چیزی قابل درک نیست. اما وقتی به اینجا می رسم خیلی پیش اومده که این وضوح به راحتی محو می شه و کسی توی دلمو خالی می کنه.می دونم اون کس خود خود خود شیطونه اما به بی اطمینانیش اطمینان می کنم و دوباره به عقب بر می گردم .اما تئوری جدید به من گفت روز قیامت شیطون با نهایت بی رحمی توی چشمام زل می زنه و می گه من خودم به خدا اطمینان داشتم ، قبولش داشتم، من خیلی زود تر از تو به یگانگی و بزرگی و مهربونیش می پرستیدمش! و اون موقع چه طور می شه مات شدن این همه وضوح رو جبران کرد. من دیگه مطمئن شدم که اطمینان نداشتن هام دروغ بزرگی بوده ! حالا بدون اینکه از این بترسم که روزی گریه ها و حرفام رو خودم مسخره کنم با اطمینان صداش می کنم! و مثل همیشه ای که هیچ وقت برام وجود نداشته(یعنی برای اولین بار) چشمام رو می بندم و حرفامو بسته بندی میکنم و میفرستم براش تا توی یه آینده ی اومدنی و شدنی خودم با دستای خودم این حرفا رو باز کنم و باور کنم که شده!
رویا هام دیگه واضحن!
